آيا لواط مىكند ؟ فرمود : به خدا سوگند ، نه ، ميگويد : پرسيدم : آيا دزدى مىكند ؟ فرمود : نه ، پرسيدم : آيا شراب مىخورد ؟ فرمود : نه ، پرسيدم : آيا هيچيك از اين گناهان كبيره را مىكند ؟ و هيچ عمل زشتى از اين اعمال مرتكب مىشود ؟ فرمود : نه ، پرسيدم : پس مىفرمائيد : اصلا گناه نميكند ؟ فرمود : نه ، در حالى كه مؤمن است ممكن است گناه كند ، چيزى كه هست مؤمنى است مسلمان ، و گناهكار ، پرسيدم : معناى مسلمان چيست ؟ فرمود : مسلمان بطور دائم گناه نميكند ، و بر آن اصرار نمىورزد ، ( تا آخر حديث ) و در خصال « 1 » ، بسندهايى از حضرت رضا ، از پدران بزرگوارش ع ، از رسول خدا ( ص ) ، روايت كرده كه فرمود : چون روز قيامت شود ، خداى عز و جل براى بنده مؤمنش تجلى مىكند ، و او را بگناهانى كه كرده يكى يكى واقف ميسازد ، و آن گاه او را مىآمرزد ، و اين بدان جهت مىكند ، كه تا هيچ ملك مقرب ، و هيچ پيغمبرى مرسل ، از فضاحت و رسوايى بنده او خبردار نشود ، پرده پوشى مىكند ، تا كسى از وضع او آگاه نگردد ، آن گاه بگناهان او فرمان ميدهد تا حسنه شوند . و از صحيح مسلم « 2 » نقل شده : كه با سندى بريده ، از ابى ذر ، از رسول خدا ( ص ) روايت آورده ، كه فرمود : ( روز قيامت مردى را مىآورند ، و فرمان مىرسد : كه گناهان صغيره اش را به او عرضه كنيد ، و سپس از او دور شويد ، به او ميگويند : تو چنين و چنان كرده اى ، او هم اعتراف مىكند ، و هيچيك را انكار نمىكند ، ولى همه دل واپسيش از اين است كه بعد از گناهان صغيره كبائرش را برخش بكشند ، آن وقت از شرم و خجالت چه كند ؟ ولى ناگهان فرمان مىرسد : بجاى هر گناه يك حسنه برايش بنويسيد ، مرد ، مىپرسد : آخر من گناهان ديگرى داشتم ، و در اينجا نمىبينم ؟ ابى ذر گفت : رسول خدا ( ص ) وقتى به اينجا رسيد ، آن چنان خنديد كه دندانهاى كنارش نمودار شد . و در امالى « 3 » از امام صادق ع روايت آمده : كه فرمود : چون روز قيامت شود ، خداى تبارك و تعالى رحمت خود بگستراند ، آن چنان كه شيطان هم بطمع رحمت او بيفتد . مؤلف : اين سه روايت اخير ، از مطلقات اخبارند ، كه قيد و شرطى در آنها نشده ، و منافات با روايات ديگرى ندارد ، كه قيد و شرط در آنها شده است . و اخبار داله بر وقوع شفاعت ، از رسول خدا ( ص ) در روز قيامت ، هم از طرق ائمه اهل بيت و هم از طرق عامه ، بسيار و به حد تواتر رسيده است ، كه صرفنظر از مفاد يك يك آنها ، همگى بر

--> 1 - عيون اخبار الرضا ( ع ) ج 2 ص 32 ج 57 ب 31 2 - صحيح مسلم 3 - امالى صدوق ص 171 ح 2 مجلس 37